Blog

[dropcap]Н[/dropcap]а 11 септември 2014, Националниот центар за пчеларство при Институтот за зоологија во Венеција, потврди дека е детектирано присуството на малата кошничка бубачка во Италија. Веста брзо ја потресе пчеларската јавност во Италија и Европа, предизвикувајќи загриженост кај пчеларите затоа што мора да вклучат уште еден паразит во листата на активни непријатели на пчелите. Колку сме запознаени со овој паразит?

Малата кошничка бубачка Aethina tumida (SHB) е инвазивен паразит кај пчелите. Потекнува од Суб-Сахарска Африка. Бубачките се раширени скоро по сите кошници во нивниот матичен крај, но таму скоро и да не се сметаат за некоја посериозна закана по пчелите. Бубачките се 5-7 мм долги, 3-4 мм широки, имаат овална до издолжена форма и прекриени се со фини влакненца, но нивната големина и изглед често можат да варираат помеѓу популацијата. Најчесто, по раѓањето имаат светла боја, а подоцна со растењето добиваат кафеава боја. Кога процесот на растење завршува и стануваат зрели единки, добиваат црна боја на телото. Телото им е поделено на три дела: глава, на која се наоѓаат две антени, гради  и стомак, кој одозгора делумно е прекриен со еден пар крила. Имаат три пара на нозе кои им овозможуваат прилично брзо движење. Возрасните единки набљудувани во кошницата можат да се видат само одозгора, со збиен труп на кој не можат да се забележат нивните антени и нозете.

Развојот им се состои од три циклуси: јајце, ларва и нимфа. Јајцата се слични на оние на пчелната матица, но нешто помали. Имаат бисерно бела до проѕирна боја, широки се 0,29 милиметри, а долги 1,4 милиметри. Женките  ги несат јајцата во пукнатините на кошницата, на дното по празното саќе, па дури и врз ќелиите со полен и пчелно легло. Женките можат дури и да го прегризаат капачето со кое е запечатена ќелијата и внатре да снесат јајца. Јајцата, обично се снесени без ред и се расфрлани во групи. Една женка несе до 1000 јајца во текот на животот.

За 4 дена од јајцата излегуваат ларви кои вееднаш се хранат со медот, поленот и пчелното легло. Ларвите се слични со ларвите на восочниот молец и можат да се распознаат по боцките распоредени долж целиот грб и трите пара на нозе на предниот дел. Ларвите на восочниот молец немаат боцки и имаат 3 пара нозе на предниот дел и 4 пара на куси и неразвиени нозе на задниот дел од телото. Ларвите на кошничката бубачка имаат кремасто до бледо златна боја. За 10-16 дена ларвите излегуваат надвор од кошницата во форма на кукла, каде се доразвиваат. Најчесто се закопуваат во земјата и тоа на растојание најмногу до 180 цм од кошницата од која излегле. Остануваат 3-4 недели во земја на длабочина до 10 цм, а потоа како возрасни единки напаѓаат други кошници, водејќи се по многу добро развиеното чувство за мирис.

Возрасните единки се многу добри летачи и можат да се рашират на други семејства многу лесно. Способни се да летаат со излезените роеви и да ги следат до нивното ново живеалиште. Животниот век им трае 6 месеци, а за една сезона во пчелното семејство можат да созреат неколку генерации на бубачки. Престануваат со репродукција во текот на зимата, која возрасните единки ја поминуваат веднаш покрај пчелното клубе.

Пчелите не се способни сами да ги исфрлат возрасните бубачки од кошницата, а нивниот цврст оклоп е отпорен на пчелните убоди. Често пчелите ги втеруваат бубачките во тесните делови од кошницата и нејзините пукнатини, мислејќи дека таму ќе ги изолираат и заробат. Но бубачките имаат добро развиена способност да ги користат своите антени со кои многу вешто глумат трутови кои молат за храна од своите пчели чувари. На овој начин пчелите чувари многу лесно се измамени и ги хранат своите заробеници. На овој начин бубачките можат да преживеат долг период во заробеништво.

Кога бубачките ќе снесат многу јајца низ саќето со мед и легло, медот станува воденаст, лигав и растопен. За разлика од молецот, бубачките не прават пајажинести ходници по саќето. При преголема дефекација низ саќето со мед, на саќето се развиваат мувли, медот ферментира, се расипува и растекува по целото саќе, што може да предизвика матицата да престане со несење и да дојде до пропаѓање на семејството.

Најзагрозени се слабите семејства, но дури и силните друштва не успеваат да се одбранат од нападите на бубачката. Нуклеусите па дури и оплодниците се исто така мета на бубачката. Доколку рамките со мед се извадат од кошниците и се остават на одложено време за цедење во пчеларската куќичка, лесно може да бидат нападнати од бубачката. Медот во кој има фекалии од бубачката, а е центрифугиран, доколку се даде на пчелите тие ќе го одбиваат, а поради вкусот не е добар ни за човечка исхрана, па затоа не треба да се меша со друг мед.

Дијагнозата за инфекција од бубачката се поставува врз основа на визуелен преглед на саќето, пукнатините на кошницата и најтемните и најнедостапни места во неа. При подигањето на поклопната даска, на нејзината долна страна можат да се забележат бубачките како трчаат. Можат да се видат и на рамконосачите и на површината од саќето. Бубачката не поднесува светлина и тоа е еден од најлесните начини за докажување на нејзиното присуство. Ако сакаме да провериме дали има бубачки во спратовите, се превртува капакот од кошницата и се става на земја. Врз него се става спратот и се продолжува со вообичаените активности и работа на пониските спратчиња на истата или на нова кошница. За десетина минути, се крева спратот и доколку има бубачки тие ќе се забележат како трчаат по капакот, барајќи заштита од светлината. Друг метод е кога во задниот дел од кошницата на подот ќе се стават парчиња дебел картон на кој ќе му се искине едниот слој хартија (да останат само ребрата). Бубачките, криејќи се од пчелите влегуваат во шуплините и лесно ќе можат да се забележат.

Доколку постои сомневање за присуство на бубачката на пчеларникот, потребно е да се известат надлежните служби или примерок од сомнителните бубачки, ларви или содржина да се стави во алкохол или стерилен сад и да се однесат во надлежна лабораторија.

[dropcap]П[/dropcap]опуларниот цитат на Алберт Ајнштајн „Ако пчелите исчезнат од површината на земјата тогаш човекот би имал уште само 4 години живот. Нема да има пчели, нема да има опрашување, нема да има растенија, нема да има животни, нема да го има и човекот“, кој има и втора верзија „Ако пчелите исчезнат, човекот нема да има повеќе од 4 години опстанок“, за некои луѓе претставува причина за скептицизам и сомневање дали славниот физичар навистина го рекол тоа.

Интернет страната www.quoteinvestigator.com која ги проучува изјавите и цитатите на познатите личности, потврдувајќи ја нивната автентичност, длабоко навлегува во потеклото и веродостојноста на популарниот цитат на Ајнштајн. Проучувајќи ги сите изјави во врска со пчелите, а истовремено поврзани и блиски до Ајнштајн, quoteinvestigator како заклучок вели дека не постојат никакви посериозни докази за тоа дека оваа изјава потекнува лично од Ајнштајн. Слични цитати, кои се поврзуваат со исчезнувањето на пчелите, им се прибележуваат и на Чарлс Дарвин, Морис Метерлинк, Е.О. Вилсон и уште неколку автори, во различни временски периоди пред, во текот на животот и после смртта на Ајнштајн, па се смета дека некој од авторите на списанијата во кои е објавен популарниот цитат на Ајнштајн, направил грешка и некои од погоре наведените автори ги заменил со Ајнштајн. Можеби и прашањето кое група на ученици во 1951 година му го поставиле на Ајнштајн во врска со тоа што би се случило со земјата доколку сонцето згасне, има влијание во целата оваа приказна. Одговорот на Ајнштајн бил дека без сончева светлина ќе нема пченица, ќе нема леб, ќе нема трева, ќе нема месо, ќе нема млеко и се ќе биде замрзнато. Иако во одговорот не се споменати пчелите, се смета дека некој автор направил комбинација од оваа и  нечија друга изјава и се добила денес добро познатата изрека за пчелите.

Кому и да му се препишува заслугата за овој цитат, авторот не е далеку од вистината.

[dropcap]К[/dropcap]ашлицата кај децата, па и возрасните може да трае доста долго, а при тоа го исцрпува организмот и предизвикува омалаксаност. За смирување на кашлањето најчесто се купуваат сирупи, за кои се тврди дека се направени на природна база, но секогаш постои барем една состојка која не ја познаваме и чиј начин на далување за нас е непознат. Затоа најдобро е ваквите сирупи да се подготвуваат дома од природни состојки чие дејство е веќе докажано. Еве рецепт за еден таков сируп:

• 200 мл мед (по ваш избор, но препорачливо е темен мед);
• сок од еден лимон;
• една лажица сушена жалфија.

Сите состојки се мешаат во поклопен сад кој се става во друг сад во кој има вода. Кога водата ќе почне да врие, смесата останува така на пареата околу 5 минути, а потоа се трга на страна и се завиткува во нешто топло или се става во термос. После дваесет минути, смесата се цеди преку цедалка и се полни во стаклена тегла. Од овој сируп, на деца им се дава по една мала лажичка 3 пати на ден, а возрасните земаат 3 пати по една голема лажица. Освен што ја ублажува кашлицата, сирупот со мед го лекува болното грло и делува како антипиретик.

[dropcap]П[/dropcap]ознато е дека антибиотиците се микс од повеќе компоненти. Пред да се земе секој антибиотик, потребно е да се консултира лекар, а за да се купи истиот, потребен е лекарски рецепт. Но зошто да се земаат пилули, кога лекот го имаме во кујната или може да се купи без лекарски рецепт и да се зема без ограничувања и без следење на апликативни термини. Во листата од шест вакви делотворни природни антибиотици е и медот. Познато е дека медот бил користен како антибиотик уште пред да бидат познати, откриени и развиени антибиотиците. Денес, научно е докажано дека медот има антибактериско дејство и успешно лечи осипи на кожата, изгореници и рани. Медот ги чисти забите и устата од бактерии и го запира крварењето на непцата. Исто така, ефикасно ги лекува чиревите и плускавците. При лекување на рани и воспаленија, многу е важно да се избере вистинскиот мед за таа намена. Темниот мед има подобро антибактериско дејство, но мора да биде свеж и течен. Не смее да биде пастеризиран, затоа што на тој начин значително ослабува неговото антибактериско дејство.

Останатите пет продукти со природно антибиотско дејство се: лукот, жалфијата, циметот, ориганото и каранфилчето.

[dropcap]Р[/dropcap]етко на пазарот може да се набават восочни основи, кои освен восок немаат други примеси. Најупотребуван „додаток“ при нивна изработка е парафинот. Но колку процентот на парафин во восочните основи влијае врз пчелното семејство?

Студијата направена на Институтот за пчеларство во Пулави, Полска, покажува дека парафинот нема позначајно влијание врз пчелите. Во истражувањето користени се восочни основи, изработени од восок во кој е додадено 10%, 30% и 50% парафин. Во текот на испитувањето не се забележани никакви негативни последици по пчелните семејства. Основите, без разлика на процентот на парафин, се градени нормално, немало пореметување во стандардите и димензиите на ќелиите и матиците ги занесувале нормално. Развојот на леглото на ваквите основи бил без забележани промени, а квалитетот на истото бил на задоволително ниво. Пчелите работнички излегувале на 21 ден и не е забележана никаква стапка на смртност. Секако, ова не треба да биде охрабрувачки знак за производителите на восочни основи, бидејќи многуте различни видови на парафин по хемиски состав и чистота, не ја исклучуваат можноста за штетно делување на парафинот врз пчелите.

[dropcap]Т[/dropcap]рутовите се развиваат од неоплодени јајца. Нивниот развој трае 24 дена, односно 3 дена како јајце, фазата на ларва трае 6 дена и кукла 15 дена. Сперматогенезата кај нив започнува уште во стадиумот на ларва, а спермиогенезата завршува во стадиумот на кукла. Уште во првата недела како возрасна единка, сперматозоите се транспортираат од тестисите до семените везикули на трутот, каде остануваат сè до спарувањето на матицата. Но трутовите не се способни да се парат веднаш по трансферот на семето, поради тоа што ендофалусот на трутот не е физиолошки способен да ја прими спермата и да копулира со матицата. Ова е можно дури кога трутовите се постари од 10 дена. Квалитетното оплодување на матицата зависи од количината и квалитетот на семето внесено во сперматеката. Во текот на природното спарување матицата е оплодена од 3-17 трутови кои поединечно внесуваат од 1,5-1,7 µl сперма. Со возраста, бојата и вискозноста на семето се менуваат. Испитувањата и мерењата направени на одделот за пчеларство при Универзитетот за земјоделство во Краков, покажуваат дека кај трутовите на возраст од 2 недели, семето има жолтеникава боја и е течно, додека кај трутовите на возраст од 4 недели спермата е кремасто до кафеаво обоена и количината е поприлично вискозна. Исто така испитувањата покажуваат дека најсоодветни за природно и вештачко оплодување се трутовите на возраст од 10-21 ден. Трутовите помлади од 10 дена се незрели, додека трутовите над 21 ден имаат повискозна сперма која може да ја блокира сперматеката на матицата. Истражувањето покажува дека возраста има влијание и врз волуменот на спермата, односно со стареење на трутовите се намалува нејзиниот волумен. Но од друга страна, со возраста доаѓа до зголемување на виталноста на спермата и нејзината оплодувачка способност, но сепак вискозноста на спермата ги прави постарите трутови непопуларни љубовници. Барем не при инструменталното оплодување. Во природата важат други правила.